Campertrip deel 2

We wilden die avond bij de icefields # kamperen om ook de icefields te bekijken de volgende dag. De icefields is een gletsjer waarover je een rondrit kan maken met een bus. Wij kwamen tot de ontdekking dat daar een ernstige schaarste aan mensen was rond deze tijd van het jaar. Praktisch alle campings in de buurt van de icefields waren gesloten. Op een gegeven moment kwamen we bij het icefields centrum, daar zijn we naar binnen gelopen om te kijken of er misschien ergens in de buurt een camping open was, ze gaven ons binnen 80 kilometer weinig kans. Dus het zag eruit alsof we op de parkeerplaats zouden gaan overnachten. Tot we op de kaart een camping zagen die net buiten het national park lag, in alberta. Daar zijn we toen heengereden en die camping was inderdaad open. Er was verder niemand. Geen receptie geen mensen, helemaal niemand. Dus hebben we zelf maar een heel mooi plekje uitgezocht #. We hadden nog geen 5 minuten geparkeerd of er kwam over het paadje dat door het park liep een beer aangewandeld. Maar toen we deze op de foto wilden zetten ging hij/zij er snel vandoor. Het mooiste van deze plek was, was dat we voor een van de weinige keren geen trein hoorden snachts. In Canada is het namelijk zo dat er zoiezo best wel veel treinen rijden, en dat deze ook bij elke overweg flink toeteren zodat je dat tot ver in de omtrek kan horen. De eerste nacht, toen we net voorbij Vancouver op de parkeerplaats stonden, zaten we op een moment s’nachts alledrie rechtop in bed, omdat we alledrie dachten dat die trein dwars over de camper heen zou rijden, een herrie, niet te geloven, maar het spoor was ook niet meer dan 50 meter bij de camper vandaan. Maargoed, hier in Jasper park was het zo ontzettend stil, je hoort daar gewoon niks van mensen of iets om je heen, behalve beren, vogels en de wind. We hadden het plan om te BBQ-en maar het was inmiddels al best laat, omdat we een tijdje hadden gezocht naar een camping, dus werden het die avond pancakes met blueberries. Daarna hebben we nog bij het vuur gezeten. Een flink vuur, om de beren op afstand te houden ;). De volgende dag hebben we maar een klein eindje gereden omdat we de vorige dag meer hadden gereden dan gepland was. Ongeveer 50 kilometer tot aan Lake Louise. Lake Louise is meer wat ook in het nationale park ligt. Er staat een enorm hotel bij dus het is ook ontzettend toeristisch. Maar wel heel mooi, ondanks dat het nog zo goed als helemaal bevroren was. We hebben die middag uitgebreid boodschappen gedaan en die avond onze BBQ gedaan. Het was erg lekker weer dus dat kwam heel goed uit. # Verder hebben we hier wat huishoudelijke dingen gedaan zoals sokken wassen, de camper schoonmaken, alles voor de zondag natuurlijk want we hebben op deze camping tot maandag gestaan. Omdat het nog geen hoogseizoen was, moest je op veel campings (bijvoorbeeld op alle provincial park campings) jezelf registreren, dus een formuliertje halen uit een bakje bij de receptie en daar alles zelf opschrijven.
Zondag hebben we eerst een beetje uitgeslapen daarna in de zon gezeten. ’s Middags zijn we naar Lake Louise gelopen. Dat was eigenlijk een beetje verder dan we gedacht hadden. Het was 4 kilometer de berg op en dus op de terugweg nog 4 kilometer. Maar het was wel erg mooi om Lake Louise te zien. Alleen hadden we op foto’s een heel mooi blauw/groen meer gezien en dat was het zeker niet want het was nog bevroren, maar ook dat is een mooi gezicht. #. Toen we op de terugweg waren en bijna weer bij de camping kwamen, werden we tegengehouden door een mannetje van Parks Canada, er was namelijk een grizzly beer gesignaleerd op de camping. Dus we mochten niet over het paadje dat we wilden lopen. Dus wij een ander paadje gelopen en natuurlijk naar die grizzly gezocht, we kwamen mensen tegen die hem op de foto hadden, maar zelf hebben we hem niet gezien helaas. Toen hebben we lekker eten gekookt en ’s avonds een preek geluisterd uit de A-polder. Maandagochtend hebben we eerst boodschappen gedaan en daarna op de parkeerplaats van de winkel ontbeten. Ons propane (dat is gas, daar werkt de koelkast op en kook je mee,) was bijna op dus dat moesten we ergens bijvullen. Wij gevraagd in Lake Louise bij een tankstation maar daar was de tank buiten werking, het kon dan wel bij een ander station, maar daar was de tank kapot. Ze stuurden ons naar Banff want daar waren 2 benzinestations waar het mogelijk was om propane te tanken. Dus wij naar Banff, het eerste het beste tankstation opgezocht. Daar kon het niet en volgens die mevrouw kon het ook niet bij een ander tankstation in Banff. Dus werden we doorgestuurd naar Canmore. Ondertussen regende het ook flink dus dat was nog eens een extra leuke bijkomstigheid voor deze dag. Maar gelukkig, in Canmore lukt het wel om propane te tanken. Daarna zijn we weer terug gereden via Banff naar Lake Louise, want daarvandaan hadden we de route verder gepland. Het eerste stuk van Lake Louise richting Kelowna was door Yoho national park. Het regende maar juist dan is het daar erg mooi. Dan hangen er flarden wolken tussen de bergen en in combinatie met de snelstromende riviertjes is dat erg mooi. #. We zouden die nacht in de buurt van Revelstoke camperen. Maar doordat we op jacht geweest waren naar propane was het al een beetje laat. Om ongeveer 7 uur kwamen we een camping tegen 30 kilometer voor Revelstoke. Dus besloten we daarheen te gaan, de receptie en het “restaurant” waren nog open. Dus wij een plekje geboekt voor de nacht. Verder moesten we nog eten, maar we hadden echt helemaal niks meer “in huis” dus moesten we noodgedwongen een pizza bestellen bij de camping. We hebben er heel lang over gedaan om te kiezen want er was ongelofelijk veel keuze: 1. Hawaï, of pepperoni. Het werd Hawaï. We hebben 1 pizza gedaan voor met z’n drieën, hij was namelijk niet 3,49 zoals in een Nederlandse supermarkt diepvries (want zo smaakte die) ook geen 10 dollar of 20 dollar, maar vierentwintig dollar (+tax). Maar goed, we hebben gegeten. Er waren wasmachines op het park. We hebben na onze heerlijke pizza de was gedaan en de was gedroogd, ondertussen gedoucht. De was was niet helemaal goed gedroogd in de droger, eigenlijk helemaal niet, dus die hebben we toen in de camper maar opgehangen. #. Daarna hebben we door het pikdonker de weg gevonden naar het grasveld waar we met 20 andere campers de nacht doorgebracht hebben. De volgende dag zijn we op tijd vertrokken richting Revelstoke, we hadden namelijk nog steeds geen eten in huis dus voor het ontbijt moesten we eerst ff boodschappen. Dat hebben we gedaan in Revelstoke, en we hebben daar gelijk een heleboel boodschappen gedaan zodat we genoeg zouden hebben voor de rest van de vakantie, maar dat was helaas een illusie. Wij verder onderweg, onderweg kwamen we langs een enorme waterval, die je kon bekijken door over een bruggetje te lopen die over de waterval heengemaakt was. Je moest 9 dollar betalen om daar te komen, dus wij als Nederlanders vonden dat uiteraard te duur, en als je een eindje langs de weg loopt kan je de waterval ook zien, alleen niet vanaf het bruggetje. #097. We gingen die dag rijden tot Washington. Om van Revelstoke naar Osoyoos (bij de grens met Washington) te komen reden we door de Okanagan. Een heel mooi gebied, een fruitvallei, dus overal verschillende boomgaarden en verder niet heel hoge bergen dus weer een heel ander landschap als waar we vandaan kwamen. In de Okanagan ligt Okanagan lake, dat is een enorm meer van tientallen kilometers lang wat in de vallei ligt, met bergen ernaast. Een aantal jaar geleden is in dit gebied een enorme bosbrand geweest, dat kan je nog zien aan de bergen, want daar staan weinig bomen op en het ziet er een beetje kaal uit. Op een gegeven moment ontdekten we op de kaart: Okanagan falls, dus wij dachten: gaaf watervallen, daar gaan we even kijken, dus ingevoerd in de GPS en op weg naar de watervallen. Maar helaas was het een plaatsje en geen waterval. Maar doordat we daar naar opzoek waren, waren we van de grote weg af en reden we over een slingerweggetje door de bergen met aan alle kanten boomgaarden en stukken natuur. Dus dat was onverwachts een heel mooi tochtje. Uiteindelijk kwamen we toen bij Osoyoos (de grens met Washington uit). We waren wel een beetje zenuwachtig of we erdoor zouden mogen of niet. Eerst gewoon bij een loket gestopt en daar vroegen ze dan waar we heen gingen, vandaan kwamen en wat we gingen doen. Daarna moesten we de camper parkeren en naar binnen om een tijdelijk visum aan te vragen. Ik had al een visum voor 3 maanden omdat ik via Chicago ben gevlogen toen ik naar Canada ging, maar als je dus niet vliegend het land binnenkomt moet je bij de grens een groene kaart aanvragen. Dat ging allemaal prima opzich. Ondertussen was er een andere Amerikaan onze camper aan het doorzoeken op verboden spullen, en die kwam dus terug met onze appeltje, tomaten en paprika’s, die mochten niet mee want die kunnen ziekten verspreiden. Uiteindelijk mochten we toen doorrijden. En 200 meter na de grens hebben we gelijk getankt, dat was een leuke meevaller, in Canada was de benzine rond de 1,30 per liter, en in Washington 3,99 per gallon (4 liter) dus dat was een stuk goedkoper, er was bij dat tankstation ook een winkel, en in Amerika waren ook de boodschappen weer goedkoper dan in Canada. Daarna moesten we nog een half uurtje ofzo rijden en kwamen we bij een camping aan. De receptie was al dicht, maar er hing een briefje dat als je in wilde checken dat je dan bij nummer 21 moest zijn, dat was een of andere stacaravan. Nadat we aangeklopt hadden verscheen er een dik langharig, naar rook stinkend mens, gekleed in een soort grijsgrouw gordijn, die nog een halve hap van wat ze aan het eten was in dr mond had naar ons toe. Ze was heel vriendelijk voor de rest en de camping kostte maar 22 dollar per nacht met stroom en water erbij dus dat was allemaal mooi geregeld. De volgende dag hebben we eerst naast de camper in de gehuurde campingstoelen van de zon zitten genieten want het was daar echt fantastisch weer. De dag ervoor trouwens ook. We gingen die dag verder richting het westen. Een fantastisch gebied (ja, alles is fantastisch in canada en Washington, het is best raar want het bestaat allemaal uit bergen van rots, bomen en water maar het blijft echt elke dag geweldig tot het weer donker wordt.) # #. Er waren op de route die we gingen rijden niet heel veel campings te vinden maar we dachten er wel een gevonden te hebben. Dat was in Goldbar. Eerst hebben we in Gold bar nog even wat boodschappen gehaald: brandhout, bier, hamburgers voor de volgende dag en de dingen die bij de grens gepikt waren. Kortom alles bij elkaar leken het de ingrediënten voor een relaxte barbecue. Toen we afgerekend hadden wenste de dame achter de kassa ons dan ook een “absolutely fantastic evening”:). Wij naar die camping toe die we hadden gezien, toen we daar aankwamen bleken ze alles bij elkaar opgeteld 2 plaatsen te hebben voor tenten en verder stonden er 5 soort van cabbins/blokhutten. Dus dat was ene beetje jammer. Toen zijn we op zoek gegaan naar een andere camping maar alles wat we tegenkwamen was nog dicht, op een gegeven moment reden we ene weggetje in waar ook een camping was, weer dicht, toen zijn we verder dat weggetje ingereden en daar hebben we midden op de weg de camper geparkeerd en eerst gekookt en gegeten: broccoli gehaktschotel. Dat kon inderdaad midden op de weg want het was nog afgesloten voor de winter. Na het eten, nog 50 mijl verder gereden en in Monroe een fantastische camping gevonden. Dat was weer een camping waar je jezelf moet registreren dus wij hadden gewoon een mooi plekje uitgezocht, elektriciteit aangesloten, water en sani-dump aangesloten en de camper vlak gezet, en toen kwam de violist. Er stopte een camper voor die van ons, en toen bleek dat we op zijn plekje stonden, dus alles weer losgekoppeld, en op het volgende plekje gaan staan. Die man waarvan die camper was kwam later nog even een praatje maken en visitekaartjes uitdelen want hij was violist en had een eigen onafhanklijke organisatie om mensen te helpen en bla bla bla, maar gelukkig ging die ook weer lekker terug naar z’n eigen camper. De volgende dag donderdag inmiddels, zijn we weer naar boven gereden, we zouden die dag weer de grens over en ergens in de buurt van Chilliwack op een camping staan. Het was nog steeds erg mooi weer. Onderweg nog een keer gestopt om langs de kant van de weg hamburgers te bakken. Daarna verder gereden naar Sumas, waar we de grens weer overgingen. Dat ging veel makkelijker dan Amerika in. We hoefden niks in te leveren, zelfs niet uit te stappen, we konden bijna zo doorrijden. ’s Avonds bij de Bridal Falls op de camping gestaan. We waren daar aan het eind van de middag dus hadden we nog aardig wat tijd over om naar de Bridal Falls te gaan. 15 minuten door het bos lopen en dan was je er al, een enorme waterval die onderaan weer in allemaal stroomjes door het bos verder naar beneden stroomde. ##. Na het eten hebben we voor de laatste keer bij een vuurtje gezeten en daar de vakantie geëvalueerd en plannen gemaakt hoe we het vrijdag aan zouden pakken, want vrijdag moest de camper nog schoongemaakt, auto opgehaald, camper om 11 uur ingeleverd en ook nog op tijd op het vliegveld zijn. Uiteindelijk waren we maar een uur te laat bij de camperverhuur en hartstikke op tijd op het vliegveld. En toen moesten we afscheid nemen, dus dat was een hele verdrietige bende daar op het vliegveld maar het is wel goed afgelopen. En we hebben een ontzettend mooie herinnering aan deze twee weken.

Zo dit was het verhaal over de 2 weken met de camper. Ik heb heel goed m’n best gedaan dus hopelijk veel leesplezier. Inmiddels ben ik gestopt met werken bij de Vry, dus ik ben nu ongelofelijk weekend aan het vieren. En aanstaande maandag ga ik met Wilmar, Jos en Peter naar Vancouver Island. We hebben inmiddels ook een nieuwe huisgenoot, Lizanne, die is ook via via bij de Vry terrecht gekomen en daardoor ook bij fam. Korporaal. Dus het wordt nog steeds gezelliger hier in Chilliwack. Maar nu hebben we wel de top bereikt met het aantal Nederlandse inwoners want volgende week vertrekken er een aantal. De teller staat nu even op 8. Het volgende verhaal komt de volgende keer ;) iedereen bedankt voor zijn reacties, mailtjes smsjes etc.!

Greetz,

Krijn